Zeytin Dalı

Vazife başındayım yine

Önümde kâğıt, elimde kalem

Yüreğimde tarifsiz bir acı hiç geçmeyen

Ne söylesem boş, suçumu eleyen

 

Zamansızlığın içinde kaybolmuşum

Vicdanıma uzanan bir zeytin dalına tutunmuşum

Benim hüzünlerim yakışmaz bu mekâna

Cümlelerim yetmez, yetişmez onlara

 

Tek umut bir karış duama edilen teşekkür 

O teşekkür ki haketmediğim şereftir en büyük 

Vahamet bu olsa demek

Gözün gördüğünü, gönle sindirememek

 

Öyleyse manasız diğer tüm yarışlar

Payıma aldıklarım hep noksan kalmışlar

Göğsüm umutsuzluğa kapalıdır 

Şimdi heybemde taşıdığım yalnız sırrımdır