Yolun Sonu

Bir derviş, bir hırkasıyla çıkmış yola

Kaçmış bir mağaraya uyku basınca

Yedi uyurun sayesi zuhur etmiş yanı başında 

Fi zamanında fokurdayan gayzerler,

Ve zelzelesi toprağın 

selam göndermiş dervişin rüyasında.

Altı sabahın, altı geceye kavuşumundan doğan altı gezegenin Şira’ya seslenmesiyle sonlanmış rüya. 

Niburi ve Marduk’un yüzüne şamarı vuran Kur’an-ı Azîmüşşan’ın otuzuncu suresi savrulmuş dervişin iki dudak arasından.

Yedikule arasında değiştirmiş kapılarını sırlı miftah,

Tanrıcılık oyunu oynayanların inadına!

Surların, tepelerin, göğün alt katında koşturuyor atlar

Yağızıyla, Gülgüni beyazıyla.

İnşirah, İnşikak, İnfitar yankıları…

Kuşların kelamıyla

Karıncanın meramıyla 

Süleyman’ın duâsıyla.

Değişiyor hırkasını derviş

Bakır ve demirin işlendiği bir Paltoyla! 

Dağların zikri ve

Zülkarneyn’in yoldaşlığıyla başlıyor yarım kalan yola.

Meçhul yolun sonundan bîhaber olsa da

Avuçlarında resmediyor kendini hilalin kucağında bir yıldız;

Alıyla, beyazıyla.