Yeni Gelen

 

Göz aydınlığım Mehmet Efe’ye 

 

sıradan bir İstanbul akşamıydı,

bahislerle sarılmıştı dört bir yanımız.

biz şehir ahalisi, umar fakiri

tutuşan araçlar ve üçüncü aktarmalar arasındaydık.

Prozaktan döşek, yogadan yorgan içinde,

Sisifostan hâlliceydi halimiz,

 

 

cümle pazar defterleri dürülmüş,

ve ay bulutların ardındaydı o gece.

sabaha karşı, yüzyılın uykusundan.

dedemin duasıyla, ter içinde uyandım

yüzümü, bir hicaz naatla yıkadım,

kulaklarım saba makamıyla dağlandı.

ademin sırrı ayan oldu o sabah  

bir bülbül nidasıyla kandı feryadım

 

sordum garipler tepesi nere?

kuş uçmaz kervan geçmez dediler.

bir deli derviş var, söz dinlemez dediler.

vardım eşiğine aman diledim,

güneş  damlıyordu yan ceplerinden.

ondan bir avuç himmet edindim.

 

ahdettim, sabrettim, hamdettim

şükür ki bir dilim  ekmek üstüne,

inci mercan sürdüm de yedim.

bir bardak soğuk çaya katık ettim kendimi,

ikram ettim şu gelen yeni habere.

bendeki emanet  sırrı, ona devrettim.

hoş gelmiş,

hoşluk getirmiş hanemize.