Yanılsama

İşte benim baktığım!

Yorgunluğum ve kırılganlığım. Ümitsizliğim ve sıradanlığım. Gözlerime acıyla yerleşen o derinlik. Ürkütmeyen bakışlarım, dokunsam ağlayacağım. Yıllar henüz eskitmemiş ve solmamış rengim. Benim. Gördüğümden ötede hissettiğim.

 

Neden tekrar burada -varlığımdan emin olmak ister hâlde- olduğumu biliyorum. Dilini unuttum aynanın. Başarısız hissettiren bir yanı var dönüp dönüp kendimi aramaya koyulmanın. Sırrımı yitiriyorum. Niteliksiz ve yansımasız hissediyorum. Somut şeylerin peşinde koşarken unuttuğum o uzak yanım, oldukça nazlı bir şekilde bekliyor beni. Beklemek demişken, unuttum beklemeyi. Dönmenin, düşmenin ve yürümenin ardılığında eridi beklentilerim. Sesin uzaklaştığı, bazen de çoğaldığı, sokakların savaşa çıktığı, karanlığın aydınlığı görünür kıldığı bir çağa doğdu bedenim.  Yeniden, evden ayrılma vaktim!

 

Bakarken gözlerime, konuşuyorum kendimle: “Neden korktuğumu biliyorum.” Korkunun bir döngüsü olduğunu sezinliyorum. Korktuğum, korktukça beni ya yaka paça savuracak ya da basacak bağrına ve kaçamayacağım sanıyorum. Korktukça, korkumu yaşamaktan korkuyorum. Yılları düşünüyorum, henüz zamana sabitlenmemiş ama belki de çoktan olmuş ama benim henüz şahit olmadığım o yılları. Orada, sınırsız hayalin içinde noksanlıklar biriktiriyorum. Hakikat olan ölümü, hayata konduramıyorum. Yanıyorum ve yanılıyorum. Sınırsız hayalin içinde noksan olanları eliyorum ve şafi olandan şifa diliyorum.

 

Sürdürüyorum konuşmayı kendimle: “Gerçekten ne istediğimi biliyorum.” Bunca acının, sevincin, kederin ve hatta hissizliğin ötesinde korkuya ve kaygıya aldırmadan bağ kurmak istiyorum. Gökle ve yerle, ağaçla ve kuşla, kalple ve sözle bağ kurmak istiyorum. Göğün bağrı yarıldığında ve yer bağrını açtığında korkmamak istiyorum. Ağacın bilgeliğinden öğrenmek, kuşun yolundan gitmek istiyorum. İradenin kalpten beslendiği ve sözün özü yansıttığı bir hal tasavvur ediyorum. İkiliğin biri doğurduğunu, sessizliğin bir sesi olduğunu, boşluğun bir rengi olduğunu, gördüğümün benden bir yansıma olduğunu, dışarıda aradığımın içimde olduğunu yavaşça öğreniyorum.

 

Yaşamanın asıl aynaya bakmak olduğunu seziyorken bakıyorum kendime ve soruyorum: “Gördüğüm yansıma yanılsama olabilir mi?”