Yabancı

 

Alışmışım her sabah aynı yüzümü görmeye

Yanlış mı, yahut yalan mı bu?

Alıştırılmış olamaz mıyım, bilmiyorum?

Hani hiç uyumamış gibi yorgun

Kahvesinden bihaber kan çanağı gözlerinle

Uyanır da denk geliverirsin kendinle

İşte öyle, her sabah, belki her gece

Okkalı bir tokat gibi rastlıyorum yüzüme.

 

Düşünmeye alışmış yerlerimden başlıyorum

Fakat bir ekmek kırıntısı bulmuş da

Heyecanla koşuyor gibi karıncalar beynimde

Bozuk bir plak çalıyor, sonra kulaklarımda

Dünümden gelip, geleceğime gidiyor cızırtılar

Ellerim varmıyor bir avuç su almaya

Ki alsam uyandıracak beni bu rüyadan

Bilmiyorum ne zamandan kalma,

Musluğun bu büyük bir hırs ve hızla damlayışı?

Bilmiyorum ne zaman küstü perdelerim,

Sokaklara, çocuklara ve ışıyan güneşe?

Yürüyorum çarparak düşmüş eşyalara

Her odanın rengi çalıyor zifiri bir geceye

 

Bilmiyorum ne zaman yenildi dünyam,

Ayarı olmayan bu bozuk dengeye?

 

Yürüyorum

Ve sonunda varıyorum

Kaldırıp başımı bakıyorum yine

O aynı dağınık ve yabancı yüze

Seçemiyorum, ben miyim bu gördüğüm?

 

Kaçıyorum sorulardan, seslerden, rüyalardan

Beni buraya getiren her bir sebepten

Bilmiyorum ne zaman geçer ayaklarım,

Kalabalık caddelerden, yollardan?

Umuyorum, elbet bir gün.

Fakat bilmiyorum ne zaman sızıp da canlanır,

Sönmüş tüm renklerim kırık dökük aynalardan?