Vaktini Bekliyor 

Karanlığın içerisinde minik adımlar

Arşınlıyor kimsesizliği, Muna!

Zeytinliği ayakta kalmış bir hanede

Saklambaç oynuyor Muna!

Kucağına alıyor ağaç

Zeytinlerin kamaştırdığı dallar

Örtüyor üstünü

Sıcak bir ninni okunuyor yanı başında

Uyukluyor Muna

Selası düşünce minareden, anne babasının

Rüya sanıyor Muna.

Rüya değil, kimsesizlik teninin dokuzunda Muna’da!

Gözlerinde donmuş yaş birikintisi

Sessiz bir seda dönüyor boğazında

Sırtında depreşiyor ağaç:

Zeytinler parmak uçlarına değiyor

Büyükçe bir el okşuyor başını gaipten.

Korkular kayboluyor

Bütün ahlar kat devirdi bir ahta

Karanlık, illallah etti yapay ışıklardan

Fenalaştı ayın ışığı

Bir fecir vaktinde

Kırık aynalardan yansırken bir süvarinin gölgesi

Puzzle’ın kayıp parçaları gibi,

Buzlaşmış aynalar kaynaştı

“Göğe ve Tarık’a and olsun!”

Kırık aynalar Muna’nın ahı ile kaynaştı!