Uzatma Payımdaki Med

 

Anlatmamaya söz verdiğim ilk hikâyemi saklayamayacak kadar çok sevdim.

 

İlk şiir kitabım üstadın gül muştusuydu

Edemedim aldandığım noktayı fark

İki heyecanlı satırım olmamıştı hiç 

Ben kaçarken bir şehitliğin ortasında

Arsız gönlüme renkli çiçekler açtı

Mezar taşlarına hiç bakmadan

Söz konusu değilken gülün dikeni 

Bir eliflik hatırım var deyip de

Tüm bunları ayıp zannedip dursaydım

Ellerim kalem dahi kavramazdı.

Az ilerisinde taşların, şair bir adam

Eski, çirkin şiirini bağırıyor

Kulaklarıma nazım geçmez oldu,

En azından güzel olsun isterdim.

Koskoca yazmalarına rağmen

Gidip bir de asfalta basmış

Ben yolu en baştan düzleyemem

Önce öğrenmem sevmem gerek

Üstelik en dik baştan

İnat denen illetle beraber 

Aşkı da yenmem gerek

Çünkü ölene kadar nergisler,

Ne sergim, ne sevgilim

Gönlümce olsun isterdim.