Sürgün Dergisi'ne destek olmak ister misin?

Evet

Sürgün Dergisi Logo

Üç Nefes Yeter


Bir kahvehanede oturuyorum. Her şeyin ahşaptan olduğu, şark odasını andıran bir yer. Çaycı kahvemi getiriyor, içine iki şeker attığını söylüyor. Hızlı adımlarla onu bekleyen diğer müşteriye yöneliyor. Kahvemi şekersiz içiyordum hâlbuki. Neden şeker attığını anlayamıyorum. Şekerli kahve de hiç içemem, nefret ederim. Deneyesim tutuyor. İçiyorum, hoşuma da gidiyor. “Çok ilginç,” diyorum kendi kendime. Kahvemi yudumlarken camdan dışarı bakıyorum. Herhâlde Eminönü’ndeyim. Bana öyle geliyor. Sahil boyunca balıkçılar sıralanmış. Kefal tutuyorlar herhâlde diye düşünüyorum. İçlerinden birinin oltası oynuyor. Balıkçı oltasını sımsıkı kavrayarak başlıyor misinayı toplamaya. “Gelen çok büyük” diye bağırıyor. Yanındaki balıkçı hemen yardıma geliyor, tutuyor oltanın bir ucundan. Ben de merak ediyorum ne geleceğini. Kahvemi masaya bırakıp başlıyorum izlemeye. Allah’tan kahvehanede oturuyorum, dışarıda kıyamet kopuyor. Rüzgârın şiddetinden tüm balıkçıların şapkaları uçuşuyor havada. Bu sırada dikkatimi iki ağaç çekiyor: Biri gövdesi kalın, dik duruşlu bir çınar; diğeriyse cılız, incecik bir söğüt. Rüzgârdaki hâllerini izliyorum: Çınarın gövdesi sağlam dururken dallarındaki yapraklar ayrılıyor, uçup gidiyorlar fırtınada. Cılız söğüte bakıyorum; eğile eğile başı köklerine erecek olan bu ağaç, dallarıyla rüzgâra o kadar iyi uyum sağlıyor ki hiçbir yaprağını kaybetmiyor. Gözlerimi çeviriyorum. Balıkçı, o balığı çekmeyi kafaya koymuş, ne olursa olsun bırakmıyor. Sonunda makara kilitleniyor ve dönmemeye başlıyor. Takılıyor bir yere. Adam uğraşmaya devam ediyor, “Benim olacak bu balık, hiç misina kesmedim, kesmem de” diyor. Sağ yapıyor sol yapıyor ne yaptıysa oltayı kurtarıyor. Kurtarıyor kurtarmasına da ucunda balık olduğunu unutuyor. Balık misinayı öyle güçlü çekiyor ki balıkçı sağlam basamıyor yere ve denizi boyluyor. Misinayı kesmeyip balıktan vazgeçmeyen adam bu sefer oltasından oluyor. “Ben kahvemi yudumlamaya devam edeyim” diye geçiriyorum içimden, bir de bakıyorum ki kahvem yok. Çaycıyı yanıma çağırıyorum, “Kahvem nerede?” diye soruyorum. Çaycı yüzüme bakıyor, gözlerini masaya çeviriyor. Bir daha yüzüme bakıyor ve diyor ki: 

“Dıt, dıt, dıt, dıt …”

İşte o sırada saatim çalıyor ve uyanıyorum. Yedi otuz beş alarmı yatağımın yanında ötüyor. Elimi uzatıyorum ve kapatıyorum. Yatakta doğrulurken etrafıma bakınıyorum. Uyku sersemliğiyle anlayamıyorum bir an nerede olduğumu. Aklım başıma geliyor, ayağa kalkıyorum. Her gün olduğu gibi işe gitmem lazım. Çalar saatime bakıyorum. Akrep ile yelkovan olması gerektiği yerde dimdik duruyorlar. Mutfağa yöneliyorum. Her zaman olduğu gibi kahvaltım buzdolabında hazır bekliyor. Kahvaltımı alıp mutfağın ortasında duran dikdörtgen masama oturuyorum ve hızlıca yemeye başlıyorum. Aklıma herkesin yaptığı gibi haberleri açmak geliyor. Elim, yandaki sandalyenin üstünde atıl duran kumandaya gidiyor. Tam haberleri açacakken yedi kırk beş treni geçiyor. İşe geç kalmamak için kalan lokmalarımı ağzıma tıkıştırıp masadan kalkıyorum. Gardırobuma yönelip kapağını açıyorum. Hımm, bugün hangi gömleğimi giysem acaba? Aklım hâlâ başımda değil, hangi gömleği giyeceğime ben karar vermiyorum ki! Elim beyaz pamuk gömleğime gidiyor. Şu yaka düğmelerine bir alternatif yok mu? Ne kadar zor bunları bağlamak. Gömleğimi giydikten sonra ceketimi üstüme atıyorum ve banyoya yöneliyorum. Aynaya bakıyorum, gördüğüm surattan memnun değilim. Umarım insanlar da beni böyle görmüyordur. Saçlarımı yapayım bari derken birkaç tel saç dikkatimi çekiyor. Alnıma doğru dümdüz inmişler ve uçlarında kıvrılmışlar. “Sanki şey gibi” diyorum, hatırlamaya çalışıyorum neyi anımsadığımı ancak bulamıyorum. Dişlerimi fırçalarken düşünmeye devam ediyorum. “Gördüm bir yerlerde ama…” diyorum içimden. Diş fırçalamam bittikten sonra dairemin dış kapısını açıp ayakkabılarımı giyiyorum. Bugün apartmanda garip bir koku var, anlayamıyorum ne olduğunu. Merdivenlerden aşağı koşar adımlarla inmeye başlıyorum. Ne var ki kendi bağcığıma basıp sendeliyorum merdivenlerde. Son anda korkuluklara sarılmam beni düşmekten kurtarıyor. Müsait bir yere geçip aşağıya, ayakkabılarıma bakıyorum. Bugün aklım nerede acaba? Bağcıklarımı bağlamamışım. Yerde dümdüz duran ve uçlarında kıvrılan bağcıklarıma bakıyorum ve tekrar anımsıyorum. Ben bunu kesin bir yerde gördüm! Bağcıklarımı bağlayıp apartmandan çıkıyor ve tren garına doğru yol alıyorum. Gelecek olan sekiz on beş trenine yetişmeliyim. Koştur koştur tren garına varıyorum. Saatime bakıyorum, sekiz on üç. Tren iki dakikaya gelecek. Etrafıma bakınıyor, insanları gözlemliyorum. Herkes tren garında bekliyor, ayakta dikiliyor. Sekiz on dört, birazdan trenin sesi gelir. Belki buharını bile görürüm gökyüzünde. Etrafıma bakınıyorum, ne var ne yok acaba diye. “Gökyüzü hep böyle mavi miydi?” diye düşünüyorum. Bakınmaya devam ediyorum ve iki ağaç dikkatimi çekiyor. Birisi kalın bir çınar, öteki cılız bir söğüt. Rüyam aklıma geliyor. Orada da vardı böyle iki ağaç. İki ağacı da gözden geçiriyorum, tefekkür ediyorum. Bu sırada tren garında sesler yükseliyor. “Böyle iş olmaz!”, “Bu tren çoktan gelmeliydi”, “Nerede kaldı bu be!”, “İşe geç kalacağız…” Sekiz on yedi, tren gecikmiş. Enteresan, daha önce hiç olmamıştı böyle bir şey. Şaşırıyorum; trenin geliş yoluna bakıyorum, gelen giden yok. Gökyüzüne bakıyorum; gördüğüm tek dumansı şey bulutlar oluyor. Ümidimi kesiyorum trenden. Sanırım bugün işe geç kalacağım. Derin bir nefes çekiyorum içime, sonra da bırakıyorum tüm nefesimi dışarı. “Of!” diyorum. Patron ne diyecek acaba? Zaten maaşımdan kesmeye bahane arıyor. Bir öncekinden daha derin bir nefes alıyorum. Yetmiyor ilki çünkü. Aldığımı bir “Of!” çekerek veriyorum yine. Hızlıca nefes alıyorum, yavaşça veriyorum. İnsanı düşünüyorum. İnsan da böyledir sanki, değil mi? Modern insan en azından böyle sanki. Çok kolay alır, elindekini ise güçlükle verir. Fark etmez, almak için vermesi gerektiğini. Bir nefes insana neler düşündürüyor, değil mi? Ben kendi içimde tartışırken saat ilerliyor. Sekiz yirmi üç olmuş. Ne kadar hızlı geçiyor zaman. Bir nefes daha çekiyorum içime, her zamankinden daha derin. Bir koku alıyorum, deniz kokusu mu nedir? Canım denizi görmek istiyor. “Tren garının aşağısındadır deniz, içime çektiğim muhakkak oradan esen rüzgârdır” diyorum kendime. Her zamanki gibi başlayan günüm bir soruyla bölünüyor: “Ne olur ki bugün işe gitmesem? Deniz kenarında yürüsem, ne olur?” diye soruyorum. İşe geç kalacak olan kızgın kalabalığın sesi kulaklarımı dolduruyor, gözlerimse çoktan gelmesi gereken trenin raylarında. Anımsıyorum aklımda kalan bir fikri: “Bazen dimdik bir çınar değil, sonunda kıvrılan bir söğüt olunmalı” diyorum. 

Dönüyorum…



                                                                        

 

Sayı: Sayı 20

Kategori: Öykü

Yazar: Emirhan Hastürk