Sürgün Yiyen Yankı

önce uzun uzun konuştum

sonra uzun uzun sevdim seni
günü ayrı mevsimi ayrı düşündüm 
en uzun gecenin en sessiz yerinde
bembeyaz bir gül vardı
sen üşüdüğünü söylediğinde 
baharın saçlarına kar yağdı sandım
gönlünün dağlarına dökülen
özlemi kalbinin çizgilerinden
soramadım ben 
öylece, susarak geçti yanımdan zaman 
yamasız sokaklarına
kadar götürdüm gülüşünü 
kader dedim, yürüdüm

sürgün yemiş yankılarla
yazılmış kitabeler
böyle bir tebessümü
bir daha hiçbir zaman göremedi 
Divanyolu’nda dağıtılan
mehil vesikaları 
unutulan bağlacı yeniden hatırladı 
bir zamanlar İspanyolca çağrıldı 
aşk şarkıları: amor mio

beni sözlerinle yeniden yeşert
dediğini duydum
bildim bütün mümkünlerin kıyısında
manasını yaşamanın 
Bir’i hatırladım, sonra azı
bin gün doğumunda
bir mim bir elif
yetindi gülüşünle 
sakin ve serin denizlerde
gölgesi uzayan 
bir kef bir elifle 
kâğıttan gemiler ve hayalin suları
kalbimin arşındaydı