Speculum Amoris

Yedi koldan akın ediyor sancı

Arzı ve arşı ürperten zulüm fokurduyor 

Savuruyor yakıcı fırtınalar Ortadoğu’da

Yakıtı bitmiş bir kandil düşüyor avuçlarıma

Zeytinyağını arıyorum, zeytin ağaçlarının söküldüğü çorak toprakta

Ölümden korkan dünya sevgisi uğulduyor kulakların dibinde 

On beşinci yüzyıl cadılarının tasarladığı labirente düştü ruhum

İç içe sıralanmış mühürlü kapılar ardında

Gölgemi kör eden Speculum amoriste*

Bir umut

Arıyorum 

 

Sağaltmak istiyorum içimdeki derin sızıyı

İbn Hazm’ın “içine dön, içine dön” çağrısı çalıyor kapıyı.

Hangi kapıyı aralayacağımı bilmeden, açmaya davranıyorum

Halk masallarına bakan yanımdan

“Açıl susam açıl” mührü kopuyor 

Gümbürtü ile açılan bir kapı yankısı çarpıyor 

Labirentin zifiri karanlığına.

Şerha şerha çizilmiş kalbimle

Bir umut 

Arıyorum:

“Zorluktan sonra gelen kolaylığı”

Harpten sonra çemkiren,

Nigra et amara** düşüyor bazımızın yazgısına

Kaval kemiğine saplanan köpek dişini andırıyor kıyımı sevdanın

Kaynatıyor yarayı hüzün

Esefle gözlerimi ovuyor

Aldebaran’ın yüzünü arıyorum

Ziya’yı yutan zulmetin arasında.

Bir umut kıpırtısı doğsa…

Gölgemi kör eden speculum amoristen yansıyan sesimle

Kadir olana yakarıyorum

Delinmeye muhtaç bir karanlıktan muzdarip.

 

*Aşk aynası 

**Kara ve acı