Şehri Anlama Reçetesi

Belki bin yıl yaşasak

Bulurdum bu şehrin sırrını

Çırpınıp dururdum ben

İstanbul yerine bir başıma

Adamlar tanıdım,

Kendini şehir zanneden

Surları yıkılmaz, delinmez, ses geçirmez

Sözlerimi sakladım,

Saklamasam da görünmezdi

Kaçıp durdum ışıklarından

Sırtımı yasladım aralık bir kapıya

Koluma en bozuk saati taktım

Sefer vakitlerini ben değiştirdim

Sırf kötülük olsun diye

Senelerce yüzüne bakmadım,

O yolun;

Önünden geçtim,

Ateşler yaktım etrafında,

Hatta bir sabah yanında çay dahi içtim

Fakat anımsamadım

Bir seher vakti kapladı göğüs kafesimi,

Heyecandan uzak, matemden uzak

Ama dinmedi benim bu yolsuzluğum

Karşılıklı oturabilsek bir gün,

Ona simit de alırdım,

Renklerden başka her şeyi anlatırdım

Yanımda olacaksa yalnızca bir gün

Ben bu şehri yüzyılda anlardım

 

Fakat anımsamazdım,

Bir seher vakti kaplardı göğüs kafesimi,

Heyecandan uzak, matemden uzak

Yalnızca kavislerinden bir tuzak

İnanmazdım işte anladığıma,

Zindanlarına da kapansam,

Hatta sahilinde bir yalı olsam…