Saz Semâisi

ey aşk,

şimdi kan gelir ağzımdan seni anmaya kalkarsam

 

bırak güller göğsümde kalsın çiğ çiğ 

her gümbürtüyü sen sanmakla biz hata ettik

kuyuları süt yaprağına taşırken eski günlerdi, hepimiz şendik

diyelim ambarlar dolu, kuşlarımız tok

tüm bu bahçeyi yüzünün bereketiyle ektik

 

ey aşk,

senin milâdın dünyadan eskidir

 

sen gelince gömleğimizi yırtmaması kalbimizin kabahatidir

ama güneş sıcak, rüzgâr serin, maya tazeyken

kıblemizde adın, senin hükmün böyle coşkun ve cevvalken 

çocukların ölmesi, savaşların sürmesi, inanmışların yitip gitmesi

kimin kabahatidir?

 

ey aşk,

kırk diyar seni aradığım bu kanata, uçmaz dedin 

 

artık düşmek bana farz 

kaldır eteğimden, de ki yeryüzü minberimdir,

tahtım güneşte yüz yıl yürünse bitmeyecek bir gölgededir

sekiz bin tan geçti adımızdan, biz bu yayladan kalktık

o pütürlü ve tenbur yanağından, bir buse almanın vakti artık