Bu sayımızda sizleri “Yaprak” teması etrafında şekillenen bir yolculuğa davet ediyoruz. Yaprak kelimesi, bende yıllar öncesine, üniversite öğrenciliğimin 1980’li yıllarına uzanan güçlü bir ezgiyi çağrıştırır. O yıllarda sıkça dinlediğim Ahmet Kaya’nın Acılara Tutunmak albümünde yer alan, sözleri Hasan Hüseyin Korkmazgil’e ait “Öyle Bir Yerdeyim Ki” adlı eserden, bende yaprak çağrışımını uyandıran kısa bir bölümü alıntılıyorum; devamını müzik platformlarından dinleyebilirsiniz. ………… “Dostum, dostum güzel dostum Bu ne beter çizgidir bu Bu ne çıldırtan denge Yaprak döker bir yanımız Bir yanımız bahar bahçe” ……….. Hayat da zaten böyle değil midir? Bazen iniş bazen yokuş… Ağlamak gülmeye komşudur. Umutla korku kardeştir. Bazen birbirini takip eder, bazen de aynı anda zuhur eder. Bir yanımız yaprak açar, diğer yanımız yaprak döker. Bu anlamda yaprak hem ilk bahar hem sonbahardır; hem gençliktir hem ihtiyarlık. İnsan ömrünü ondan daha güzel ve anlamlı özetleyen, haritalandıran başka bir imge yoktur desem yeridir. Sözü daha fazla uzatmadan sizi derginizle baş başa bırakayım. Bakalım Sürgün yazarlarımız, yaprağın gölgesini yazılarına nasıl düşürmüşler? Yapraklar yeniden yeşerdiğinde, Erguvan zamanı İstanbul’da ve elbette yeni Sürgünlerde buluşmak üzere, edebiyatla kalın…