Nehre Düşen Ayna

Bir kent doğurur düşlerinde, bir nehir

Beşiğinde sarmaşıklar kucaklar sabahları

Kuş kaprislerinden bir tül örtünür başına

Kavisli dağların türkülerini mırıldanır

Bir nehir kendine bakar kiraz dallarından

 

Şafak sökmeden uyanır yatağından nehir

Kâğıttan gemileriyle çocuklar koşturur yamacına

Akıp giden gövdesiyle upuzun bir şiir yazar

Güneşten bir buket yapar tazecik gelinlere

Bir nehir kendini görür yetim başlarından

 

Surların ardından seslenir toprağa nehir

Başı dünyadan büyük kabirleri gösterir

“bende aradığın nedir, gör nicedir sendedir”

Marifet aşktır, hayat hazin bir sürgün

Bir nehir kendine taşar hakikat aynasından