Münebbih

Gece serin, gölgelerin ağzında yüreği

Eriyip gidiyor ‘bir olur diriliriz!’ mitleri!

Bir Rus ruleti elinde, diğerinde köstekli saati;

aklımı kanırtan ne varsa Gazzedir şimdi 

 

Kulaç attım, kanım kaynadı 

bağrımda çelimsiz kollarım

keşke kalbim geceden nasır bağlamasaydı 

Oysa tutkum keşfetmekti gölgelerin açık seçik rüyasını 

bir ümit bir direniş biraz inşirah olsaydı  

 

Kendinden emin bir muştu duyabilseydi eğer çocuk, 

belini doğrultabilirdi

Oysa,

kulağını çınlatır radyolarda saçları ağaran minik yüreklerin ninnisi 

Gölgeler bir olup toplaşır ahvalini 

 

Davut’un attığı taş Calut’u yardığı vakit

Şaştı yönü içimdeki okun seyri 

Belki bir gölge oyunuydu bilinen tüm dünyalarda, 

belki affedilen taksiratın tecellisi  

 

Yetti silahından fırlayan kurşunun açtığı yara genizlerimizde 

Bu saydamlığın inkarına mürekkep yetişmiyor anlatmaya:

Şehvetini metal çarkların gürültüsüyle dolduran kuklaların rüyasını 

 

Yoluna sebat ettiğim gölgeler ayak altında dolaşıyor 

yitip gittiklerin ne çok…

Ey dünya! Yüzünü göğe daldırma,

ki sen de geçip gideceksin…