Mumun Kanadında Yanan Kor

 Kırık bir kamıştı umudum, suya değdi

Çatısı uçtu içimin, tenim sürgün edildi

Pas tuttu kapılarımın ardında varlığım

Bir çizgi çekildi alnıma “tecelli” dendi

En tenha yerleri mi gece cilaladı?

Pencere kişnedi, kirişler secdeye vardı

Taştan tabaklarda bir ömür eksildi

Eşikte bir suskunluk birikti “sır” dendi

Çaresizliğin sofrasında çatal bıçak izi

Çatlamış duvarlardan sızdı bir ezan sesi

Perdeler rüzgâra ahkâm kesti

Bir harf doğdu avluda “elif” dendi

 

Su sustu, kamış içime çekildi

Yüreğime yığıldı eski defterler

Başım gurbet yastığında bir kuş kesildi

Mumun kanadında yanan kora “sabır” dendi