Montecarlo’da Bir Sürgün

bir rüyadan uyandım

gözlerim, solumaktan ağarmış bir yel gibi dimdik bakışlara gebe 

kalbimin o mağrur usturası, bak yine körelmiş beklemekte 

yeniden ayaklanmış bir ruhun mahpus kelimeleri gibi ağzımdan dökülenler..

ey üzerime çullanan dikenli zehir, bu bir alamet; 

henüz sararıp düşmedim, yakındır dirilişim 

 

bir rüyadan uyandım

harman edilmiş yüreğimden geçenler,

tozuyan atların ayak izleri gibi akıp gider…

henüz bir tohumken, külsüz ocakların tüten zamansız dumanı gibi;

hasrettim gececil kuşların çarpık türkülerine

şimdi taptaze çiçek açmayı öğrenmem gerekecek

 

bu dağlanmış kedere düşen ilk cemre

ağdalanmış ümidimi yeniden yeşertecek,

önce toprağa düşecek tan yerinde gövdem,

hacer topuğunu yere vuracak sonra:

sürgün olup yaprak açacağım umursuzca 

damarlarımda tenime değen kılıcın soğuk yüzü gibi dolaşan bir gavur cesareti, 

beni kendime getirecek. 

 

her yanlışta yeniden fışkıran güz lekesi bana göklerden kinaye, 

şaşkına döndüğümde hayat bana yüz çevirecek

kolay olmayacaksa da sürgünüm bu bağnaz sarmaşıkların içinde,

uzak iklimlerin aşınmış eşiklerinde yeniden açacağım bile isteye…