KIYÂM – ا

elif; şair içre aşk, şiir içre şiir

 

kelâm lâl, kalem kör huzurunda

şiir şairden hicap duymakta

şimdi bir elif sancısıdır acziyet

Bismillah, kıldı sevgiliyi zikre niyet

 

nuruyla halk edildi âlem

levlâke levlâk, olmazdı bu eflâk

ki kâinat O’na muhtaç, varlığı elif

hiçliğin sesidir mir’ât-ı mücella

bir nefesle can bulur, hayatıdır elif

vakur ve mücerrettir

el uzatmaz masivaya, hüsn-ü ahlâktır elif

onunla başlar Lafza-i Celâl

pâk, bikusur, kâmildir elif

istikamettir, eğilip bükülmez

şaşmaz nizamdır, endamı elif

hak geldi, batıl zail oldu

bir kılıç darbesi putların boynunda

ufkumuzdur, çizgimizdir elif