Kanımda Bir Milyon Üzengi  

Kuşlar yasına gidiyor boyuna ardımdan

abdalın içine kurt düşüyor:  

“boşuna mı yaşadım maksadımı haramilerde..”

dimdik bir elif ayrımında şimdi hayat…  

oysa 

ne bir kımıltı beni yerimden ediyor 

ne cümle mahlukat bıhaber kaygılarımdan

üzerimde eskiyen mevzuatların günü geçiyor 

Ey yalın ayak nefsle dönmek yurduna

bu karmaşık dünyaya bir de ben düğüm atamam 

 

Kırışmış göğsümün ütüsünde hiçbir iz bırakmadan uçuşan otlar misali, 

sanki ölü bir kimlik mecmuası koynunda, 

aralamıyor yüreğimin kabzasını sözlerin…

Nedense hep müphem bir göz değiş saçlarının dalgasında: 

Beni bu çiğden yankıların içinde bırakma 

 

Burkucu ümitler sahici bir ermişlikle karşılar sabah şehnamesini, 

Gürlemek,  göğü peşime takarak küstahça 

bilmem bana mı düşerdi…

Mademki aşk çıkarmıyor kör kınından beni ya da dirlik;

ayak uçlarımda bir ur gibi taşırım sükûnetini 

 

Ey Rabbim

varsın façamda yeni bir yüz belirsin 

aysın haydutlar kanımda benîademi 

ellerim ceplerimde

ceplerim kene belki 

yumrular boğazımda dizili 

her biri çıkmayı bekleyen mahpus kelimelerdi

gardiyanı şark gardiyanı barut biraz 

ne zaman ki demli bir uğultu tanısa beni sesimden;

kanımda bir milyon üzengi,

elif gibi kıyama durarak, 

yüzümü yine Sana döneceğim…