Sürgün Dergisi'ne destek olmak ister misin?

Evet

Sürgün Dergisi Logo

Kanatlarımda Gül Kokusu

Önce doğruldum, Elif gibi… Sonra yola koyuldum, tamamlanacağım parçamı aramak için yola. Ben şu mâsivâ gökte savrulan, rızkını arayan biçare bir serçeyim. Dedelerimin, âlemlerin gülünden öğrendiği, bize öğrettiği öğütlerim vardı. Bu öğütler zihnimden uçup kaybolmasın diye her kanat çırpışımda ürperiyordum. Öyle ürperiyordum ki uçuşum serçeler arasında yetersiz kalıyordu. Oysa ben yetersiz değildim, sadece sakınıyordum. Serçelere sormak istiyordum: “Hangimizin hayatında gözümüzden sakındığımız şeyler yoktu ki?” Ben bu öğütleri kanatlarımın arasında sardım sarmaladım. Belki de diğer serçeler girdikleri yolculuklarda kanatlarından yere döküvermişti bu öğütleri. Ama ben muhafaza ettim. Evet, diğer serçeler muhafaza etmemişti. Etmiş olsalardı şayet böyle olmazdı; bilirdim. Muhafaza etmiş olsalardı, aynı gökte uçuştukları yoldaşlarını hor görürler miydi? İncitir miydiler? Evet, bir kez daha emin oldum: Biz böyle öğrenmemiştik. Dedemizin, âlemlerin gülünden öğrenip bize anlattığı ilk öğüt: “Bir kimseye kötülük olarak Müslüman kardeşini hor ve hakir görmesi yeter,” sözüydü. Bu öğütten yüz çeviren biri ancak bunları yapabilirdi.

 

Ve ben, keşkelerle dolu bir yolcuyum. Özlemle çırpıyorum kanatlarımı, gülümün diyarına varmak istiyorum. Bu yolculukta tek başımayım, kendimi bildim bileli. Beni bu amansız yolculuğa sevk eden şey elbette kaybettiğim İbrahimleri bulmaktı. Öğütlerimi unutmak istemiyordum. Her gece kâbuslar görüyordum; menzilim şaşar, ayaklarım kayar korkusuyla… Ama artık vakti geliyordu. İçimde put namına ne varsa yıkmanın zamanı geliyordu. İlk adımım bu yolculuğa çıkmaktı. Zorlu hatta korkutucu da olsa içimi serinleten başka bir öğüdüm daha vardı: “Müminin hâli ne hoştur! Her hâli kendisi için bir hayırdır ve bu durum yalnız mümine mahsustur. Başına güzel bir iş geldiğinde şükreder; bu onun için hayır olur. Başına bir sıkıntı geldiğinde ise sabreder; bu da onun için hayır olur.”

 

Bu öğütlerimdi sıkıştığım her anımda yanımda olan, beni feraha çıkaran. İşte şimdi kanatlarımı, göğün serinliğini hissederek, açabiliyordum. Gökyüzünün başka renklerini fark ederek yoluma devam ediyordum. Yorgunluk, susuzluk hissetmiyordum. gülümün diyarına kavuşmak içimdeki kuraklığı bitirecekti, biliyorum. Keşke diyorum bazen, dedelerim gibi, dedelerimin dedeleri gibi onu görebilseydim. Ah… keşke…

 

İşte şimdi yeniden keşkelerle dolu bir yolcu olmuştum. Onu görmeden sevmiştim. Dedemin hoş sesiyle onu anlatışını zihnimde betimlerdim. Hülyamda bile böyle güzelken kim bilir kendisini görmek ne güzeldi… Belki de onun penceresine konan bir serçe olsaydım, Rabbinin bahşettiği merhametiyle elleriyle besleyecekti beni… Düşüncesi ne güzeldi… “Seni özleyen bir kuş da ben olsaydım, ya Resulallah!” diye iç geçirirken aklıma yağmur tanesi gibi düşüp içimi serinleten bir öğüt daha geldi: “Siz benim ashabımsınız, dostlarımsınız. Kardeşlerimse benden sonra gelecekler, beni görmedikleri hâlde bana inanacaklar.” Benim gibi biçare bir serçe için bundan daha güzel yol azığı olamazdı. Şimdi tüm susuzluğum giderilmiş gibi yoluma devam ediyordum.

 

Dedem, gülümün diyarının da onun gibi gül koktuğunu anlatmıştı. Burnuma gelen bu gül kokusu yaklaştığımın habercisi olabilir miydi? Heyecanım artıyor, kalbim çarpıyordu. İşte yeniden susuzluk hissettim dimağımda. Varacağım yer, geldiğim yerden üstündü, buna inancım tamdı. Yolculuğumun sonuna yaklaştığımı hissediyordum ve heyecanım katlanıyordu. Rotadan savrulmamak için kendi içimde savaş vermiştim. Şimdi süzüldüğüm bu semada yolumu aydınlatan da buydu. Keşke diğer serçe arkadaşlarım da yanımda olsaydı, diye iç geçirdim. Çünkü gülüm buyurmuştu ki: “Sizden biriniz kendisi için istediğini mümin kardeşi için de istemedikçe gerçek anlamda iman etmiş olamaz.” İlk defa içim serinlememişti, ruhumdaki bu eksiklikle yoluma devam etmiştim. Ama biliyordum ki kişi sevdiğiyle beraberdir. Bunun gölgesine sığınarak gülümün diyarına kavuşmak için kanat çırpıyordum. İçimi ürperten bir serinlik hissetmeye başlamıştım. Yaklaştığımı hissediyordum. Soluk alıp verişim hızlanmış, gözlerim ıslanmaya başlamıştı. Gözlerimin ıslaklığıyla seçmekte zorlandığım o yeşil kubbeyi görmüştüm. Bir an kanatlarım beni taşımayacak zannettim. Usul usul yeryüzüne yaklaşmaya başladım. Her zaman hayatımın bir parçası olan uçmak konusunda ilk defa acemi gibi hissediyordum. Beni zar zor taşıyan kanatlarımla yeşil kubbeye kondum. İşte tamamlanmıştım. İçime çektiğim gül kokusu tüm yorgunluğumu unutturmuştu. Asr-ı Saâdet’ten gelen bir mutluluk hissediyordum. Ve dedemden öğrendiğim, gülümün etmeyi en sevdiği dualardan olan öğüdümü mırıldandım: “Ey kalpleri hâlden hâle çeviren Allah’ım, ayaklarımı dinin üzere sabit kıl.”

 

Ben gülüme varabildim. Ama biliyordum ki sabit kalmam gerekiyordu.

 

Tıpkı “م” gibi.

 

Yolculuğunu tamamlayıp çizgisini çizen bu harf gibi…

 

Sayı: Sayı 21

Kategori: Öykü

Yazar: Meryem Hanne İnan