İntibah

Beyaz bir düştür hayat

Renklerle bezenmeyi bekleyen

Sarılar umut içindir pembeler mutluluk

Allar sevmenindir karalar hep ayrılığın

İnsan içindir sevinç, hüzün insanın  

 

Dolarken minicik bebeğin nefesi ciğerine

Her bir yenisi ölüm içindir

Ölüm insan içindi

Başka insanlar için

Düştüğü yeri yakan ateş başkalarınındı

Tabutlar başka evlerden kalkardı

Başka evlerden yükselirdi ağıtlar

Başka gönülleri yakardı pişmanlıklar

Öyle sanırdım ölümü

 

Şimdi

Oturdum bekliyorum

Gurbetten dönüşünü, o yarım gülüşünü

On yaşındayım sanki

Getireceğin oyuncağı

Sarılacağım kucağı bekliyorum

 

Yaklaştı yeşil araba

Ve mahşeri bir kalabalık

Avluya bir tabut konuldu

Başına sevdiklerim dolundu

Yükseldi avaz avaz ağıtlar

Karaya döndü masmavi bulutlar

Yüreğimin orta yerine düştü o ateş

Ciğerimi deldi aldığım her nefes

Yutkunmak ilk kez bu kadar acıttı

İlk kez kalbim bata bata attı

Sarılar, pembeler, maviler

Bahara ait bütün renkler

Hayatı yaşanır kılan tüm zevkler

O avluda yitip gittiler

Gülüşün artık hayal ve gurbetten dönmedin

Bağrımda biriktirdiğim tüm sarılmalar yetim

 

Ölüme şiirler, türküler, ağıtlar yaktım

Anlatabilecek kelimeler, cümleler aradım

Bulamadım

Ben ölümle şimdi tanıştım

Kelimeleri, cümleleri susturan

Yürekleri delip kanatan

Eğilip bükülmeyen

Dimdik duran

Acının Elif hâliydi ölüm…