İmza 

Boyatırken Elif’in fırçası her eşyanın siluetini

Taş konuşurken, toprak konuşurken, su konuşurken kendi diliyle

İnsan çözemiyor gizini, hakikatin

Kırıyor tüm aynaları gözleriyle 

Parçaları dağılırken içinde

Şerha şerha akıtırken kanını

Şah damarda kopuyor uzun bir ağıt

Ruhun duyabildiği bir desibelde.

Bu sessiz intifada 

Sarsıyor gövdesini miskin cesedin

Sağından iki büklüm ezilirken soluğu

Oyalıyor ruhunun sızısını insan

Absürt dünya meşgaleleriyle

Kulak kabartmayı ötelerken ruhuna

Düşüyor  yitik bir cennete

Elif’in imzasını eşyada bulabilmek adına başlayan sürgünü

Elif’in izinden gidebilmekle bitirecek kendini

Ve diriltecek kendini