İlk Cemre

küçüktüm habersizdim

âdemin elmasından. 

arafta kalmış bir kulübeydi evim

o gün, güneş bir başka doğdu sabaha

zamanın ilk cemresi inmişti toprağa

cesurdum, pervasızdım 

sokağa çıktım ve düştüm

hayat bulaştı ellerime

parmaklarımda tütsülenmiş erik kokusu

kaşlarım çatılmış mavzer namlusu

ne yaptımsa pak olmadı, elimin kiri

oysa ninemin ezdiği 

bir tutam dut yaprağı olsa yeterdi

ya da ekmeğimize katık zeytin tanesi 

bilirsiniz, gözü doymayınca insanın,

doymaz elleri..

anne :  ehlen dedi 

baba :  la tahzen

çocuk : ağladı

duyanlar : sustu …