İkrar Odası

Aynalar, yargıçtır; boynumda ferman,

Zamanın terazisinde tartan derman.

Elim iz bırakır her taş duvarda,

Gölge bile kaçıyor artık ardımdan.

 

Kirpiklerimde mahşer, uykuysa firar,

Bir gülüşe sığmaz bunca intihar.

İkrarla geldim ben kendime küskün,

Yüzümden dökülen her çizgi; hüküm gün.

 

Saçlarımda paslı hüzzam bir rüzgâr,

Kül olmuş dualar, yutkunan bahar.

Ne eller arındırır bu kiri, ne su,

İçimde bir yankı: “Sen de suçlusun, su!”

 

Kendi sesimden ürktüm, tanımadım ben,

İçimden geçerken yandı her beden.

Karanlıklar bile korkuyor benden,

Ben ki en çok, kendime keserim penç.

 

Vicdan bir nefestir, tutulmaz oldu,

İçimdeki harfler sessizliğe doldu.

Dilimde yarım kalan bir af dili,

Göğe bakıyorum; o da küs, beli bükük dili.

 

Aynalar, susun; sesiniz can yakıyor,

Bu kalp, kabuğunda yangın saklıyor.

Geri dönmek istedim, yolum yok artık,

Ben kendimden geçerken, ömür duraklık.