Harabe

“Sırf başlayıp bitirebildiğim bir hikâyem olsun diye… bıktım ardımda yarım kalmış hikâyeler taşımaktan, çünkü bizzat ben yarım kalmış bir niyetim.”

 

ümidim, az da olsa havf taşımam

ama korkarım ki bende recadan eser kalmadı

ve yine korkarım ki yıldızları bir daha göremem

beni karanlığa mahkûm eden, şehrimin ışıklarıdır

 

şimdilerde, sükuta nefes olan kubbelerimde

çağın onulmaz yaraları yankılanır

camdan zindanlarım var, paha biçilmez

her bayram arifesi, esmer çocukların kanıyla yıkanır

çocuklar ki çocuk, çocuklar kimsesiz

ölümleri “savaş suçu” kadar sağır ve sessiz

 

ey ateşi İbrahim’e serin kılan

ey geceyi gündüz, gündüzü gece eden

kuşat nurunla, vahdetinle fena kıl, yokluğuma sür beni

bu sürgün kahırlı bir aşkın süreği

aşk,

şehrimin ayakta duran son direği

 

varsın felaket senin gelişin olsun

razıyım molozların, betonların altından beslenen ümide

razıyım, harap olacaksa bu şehri

senin gözlerinden izlemeye