Gökyüzünde Heyelan

İçimde binbir sema kımıldamakta 

oysa dili dönmüyor anlatmaya hiçbirinin 

Hummalı bir yeldir beni tutuklu kılan

naylon bir savaş lehçesinden uçarı bir gülümseyişle, öyle sessiz ve yavan:

Ben,

dünyanın dönmesine alışamam. 

 

Yıllanmış reklam panolarında dört bir yanı belalı aksimle 

belki yeniden göğe salınmam için her şey

her şey o beyaz gövdemin sedef tellerini 

bulutlara yem edip bittiğimden 

 

yamru bir el vardıysa da üstümde

gözlerde haşyetle koşarak turlardı dünyayı 

kemirgen bir hevesti belki beni olduran 

belki sadece solak düşlerin kıpırtısı

 

Yolumu düzlüyor ufukta taşeron sesleri

Bir çift göz yolumu gözlüyor 

Beni göğe çalan bir güneş kabarcığı oluyor bedenim

Güdemediğim havanın yolcusuydum ama

nasıl 

kumaşım yetmiyor kaldırmaya sekinetini 

 

Ben şimdi o kara gözlerinde çocuğun uğuldayan bir yaz akşamı gibi 

Süratla süzülen o uçurtmayım

Dikenli tellere kucak açmışım 

 

yine de her yıkılış 

kendi cennetini yaratmaz mı Allah’ım