Ey Kalbi Gölgede Kalan

 

İnsanlık gürültüye boğulmuş bir meydan,
herkes konuşuyor, kimse dinlemiyor.
Bir sır geçiyor aramızdan;
avuçlarımızla tutamadığımız,
gözlerimize bakıp kaybolan.

Biliyorum,
dünyayı ayakta tutan şey
yüksek binalar ya da çelik köprüler değil;
bir insanın bir diğerine
ismini fısıldarken duyduğu titrek güven.
Biz onu çoktan unuttuk.

Sır dediğin,
kırılgan bir çocuğun cebinde taşıdığı taş kadar gerçek,
yüzyılların tozuna bulaşmış bir hakikat kadar ağır.
Bu yüzden insan,
kendine eğilip kendi yankısını duyunca
ürperir.

Ey kalbi gölgede kalan yeryüzü,
senin için yazıyorum:
Bir gün gelecek, hiçbirimiz sahip çıkamadığımız
o sırrın altında sınanacağız.
Kim olduğumuzu anlatan tek şey
konuşmalarımız değil,
susarken sakladıklarımız olacak.

Ve insanlık,
kendini unutmanın eşiğinde beklerken,
belki bir şairin son mısrası gibi
hâlâ umuda tutunabilir:
Sırra yaklaşan, kendine yaklaşır.
Kendine yaklaşan,
dünyayı onarır.