Elif’in Ardı Bayram

Allah ona bahşetti kelimeleri

ve okudu 

bir gülün yaprağına yazılmıştı

sevdanın ilk hecesi 

vah ki aklına düştü o kara gölge

öfkesine bürünmüş ve kovulmuş olan

kopardı yaprağını, savurdu yeryüzüne 

 

göz görmezse, gönül perişan

bu gurbete nasıl katlansın Âdem 

çöl yorgunu, bir garip bin pişman 

neyse ki açıktı rahmet  kapısı

duydu yakarışları,

şanı yüce olan. 

kelimeler yetişti imdadına

ayın on dördüydü  Hicaz’da

melekler secdede, 

vadiler kıyama durdu.

 

seslendi İbrahim, duyun

korku yoktur bu çağrıya uyana

Yunusun gölgesi, düşer de yollara

çöl kumları dile gelir, 

vuslatın adı her çağda Arafat olur. 

müjdedir, Müzdelife Âşık olana,

Mina’ya varan rahmet bulur. 

nasibine taş düşer de şeytanın, 

Elif’in ardı bayram olur..