Değil

 Perdelerinizi kapatın şiiri okumaya başlamadan

Bu bir tehdit mesajı değil

mesaj da değil

tehdit değil

 

Bir, değil bu

-birçok kez geldi insanın başına perdeleri açıkken-

İnsan başında 

Ölüm sondaydı 

 

Gizlemeye çalıştı odanın içindeki çekyatlar 

Çekler uzun vadeliydi yatlar epey kısa 

sırları ortaya dökerdi

perde yırtıkları 

 

Kapatın perdeleri artık izliyor birileri pencereden

“KAP” ATIN    PENCEREDEN

Kapatmışken şu bez parçasını

Artık perdenin önünde 

değil

arkasında kadrolaşın

 

dolaşın oraları 

 

Localardan inmeyi unutmasın takım elbise

cümlelerin aşağı inmesini beklemeden

‘ve alkışlayalım hep birlikte merdivenleri’

 merdivenlere basan ayakları değil.

Bakın kapandı işte ışıklar

belkide merdivenlere basanlar çoktan gitti

merdivenler 

satırda.

 

Siz kapatın perdeleri son ikazım bu yağmur yağmadan

toprak kokusu çıkmadan

Haberiniz olmasın işte 

yağmurun toprağa zulmünden

Soran olursa hiçbirimizin haberi yoktu ne zaman düştüğünden

 

Perdelerimiz kapalıydı çünkü 

bizim

gözlerimiz gibi

Bakın şu köşede ateş yakıyor birileri kestane değil

aman açmayın perdelerinizi 

Hissettiğiniz yerde yanan ateş

Hissetmeyen topraktan değil

Bu gelen koku kestane kokusu değil.

 

Gece çöküyor gene

hiç yorulmuyor dünya dönmekten

tehdit arıyorsak

en büyük tehdit buydu belki de

 

Gündüzlerse tıpkı bizim gibi perde çekerdi göğsüne 

aydınlık olan tam tersiydi

gündüzler değil

Tıpkı bu şiirdeki kelimeler gibi tekrarlanacaktı hayat 

uzun boylu bir insan perdeyi asarken kornişi kırdığında 

yanımızda olmayacak üstünü örtmeye çalıştığımız şeyler 

elimizde bir bez kalacak

itibarımız

değil

evimizde bir döküntü kalacak evimiz değil

değil.