Dağ’ın Karanlık Yüzü

Güneşin kendini sakladığı içsel bir diyarda

Bir zamanlar gölgesini arayan bir dağ vardı.

“Gölge yan” gizliyordu kendini bir çölde

Dağ, yansıma bir çölü  bulabilir miydi?

Kırılgan gerçekliğin sinesinde onu arayıp durdu

“Gölge yanını” yitiren yerlerinden soludu;

Ah o dağ ki,

kendine çarpa çarpa özünü buldu…

 

Ey gölgede kalan yanlarım!

Sana doğru eğilen başım koptu

Kan akmıyor oluk oluk

ve canım yanmıyor

Hissizim sensiz kaldığım şu günlerde

Yorgunum

Sen ise yükünden kurtulmuş ve hafiflemiş

bir gezginsin dünyanda

Görüşmeyeli daha da kamburlaştım

Emanet olarak verdiğin yüklerini

benden geri almayı unuttuğundan beri

Şimdi yere eğilip kopan başımı tutmalıyım

ve dikmeliyim yerine

Çünkü ardımı toplayacak bir er yok

Hiçbir yer kirlenmedi, temiz öldüm. 

Öldüm diyorum çünkü, gizlenenler bulunana kadar, arayanlar bulana kadar ölülerdir.

bulanık çekilmiş fotoğraflar gibi 

çok şey göstermeye çalışan ama hiçbir şey ifade etmeyen donuk ölüler…

Öyle bir dağım ki ben,

İçimde saklanır, bulunmaya özlem duyan bir su pınarı

Hacer henüz ayağını basmadı bağrıma

Fışkıracak bilirim içimdeki anlam

ben ki çölde gizlenen bir kaçağı ararım yüzyıllarca

Kalbim canlandı mı bilmem

Henüz kavrayamadım yükleri taşımaktan

Sevene taşıdıkları yük gelir mi?

Seni seven yerlerim dikiliyor şimdi

Maskelerim ansızın yittiğinde kopmuştu başım

ve kimse tutmamıştı

Kendime geldiğimde ben kaldırmıştım yerden

Bir “hikâyeyi” bağrımda yaşatmak gibi 

Ağır bir yüktü kaskatı kesilmiş mevcudiyetime

Tut elimden şaşırt beni

kaldır yerden başımı

en karanlık yerlerimi cilala

parlayan gözlerle dik kafamı

beni düşüncelerimle sev

Başsız insan yaşayamaz

ve ben düşünmeden var olamam

Ey gerçeği bastıra bastıra

yansıma bir çöl oluşturan zihnim!

Bırak çöl bulunsun,

“Gölge yan” vurulsun