Ceplerimde Eski Biletler

Hangi omuzda unuttuk bu paltoyu?

Düğmeleri hep yarım,

çünkü kimse teslim olmazdı mevsimlere.

 

Ben ‘ağırlık’ dedim, senin sessizliğin kapandı üstüme.

Her suskunluk, kilide sürtünen tahta kapılar gibi

ayrılığın pasını öttürüyordu.

 

Palto,

sırtımda sürüklediğim karanlık bir sokak.

Ceplerinde eski biletler,

geri dönülmeyen istasyonların mühürlü kapıları.

 

Bir gün çıkarıp atsam

kim inanırdı bana?

Omuzlarımda hâlâ senin üşümen var,

kendi terimle kavgalı duran.

 

Ayrılık dediğin,

bir paltonun astarına gizlenmiş

ve hiçbir terzinin sökemediği

dikiş dikiş suskunluk.

 

Cepleri küf tutmuş,

açsam Ankara’nın rutubeti vurur yüzüme.

Her yokuşta yarım kalmış adımlar gibi

çürüyen bir sabır taşır, bu palto.

 

Ankara dedin mi, rüzgârını da eklersin:

ince, inatçı,

her seferinde yüzüme çarpan,

yokluğunu kurum kurum içime siniren.

 

Ben ayrılıklara böyle sarıldım.

Sırtımda ağır, içimde paslı

bir paltoyla,

sanki devlet dairesinde bekler gibi

hiç yanıp sönmeyecek bir sıra numarasını.