Bitti mi Yol?

Bir minaredir göğsüm,

Payitahtın kalbinde atan

Osmanlı’dan kalma bir duayım

Demir kapıların yalnızlığına uzanan

Ruhum kanadı kırık bir bulut,

Yağmurunu eksik düşürür toprağa

İstanbul’u ki taşırım

bir ayet gibi hafızamda

Aklar zamansız düştüğünde başıma

Kavradım, hür olmaktır imtihanım

Ben ki balığın karanlığında bir adem

Karanlığın içinden aydınlığı doğurandı Meryem

Gönül mahşerimi yalazladı parlak şi’ra

Seslendiler uzaktan varlığıma; “Ol. Yalnızca ol.”

Yıkıntılar içinden yükseldi sesim;

“Bitti mi yol?”