Bir Parça Hüzün Bin Parça İstanbul

Asırlar geçse de bitmez bu hüzün
Bir tül gibi üstünü örtmede İstanbul’un
Her tarafı bir han, bir kemer, bir çeşme
Eğilip içtiğim su fısıldıyor “dur gitme”     
Gülbahar Hatun sesleniyor kitabeden
“Aman unutma beni, unutturma sakın”
Her iz fanidir, bazısı kalsa da uzun
Bakiliğe hasrettir olsan da Gülbahar Hatun
Fatih gibi surda gedik açsan yetmez
Gönüller fethetmede Akşemseddinler gerek
Ruhum ruhuna hasret, gözüm görmese de seni
Aynı göğü kullandık ve de aynı güneşi
Zaman dövülmüş bir yün gibi kabardı
Kıyamet belki daha da yakınlaştı
Her asrın insanı hissetti bu sessiz çığlığı
Ya vakit tamamsa, hazır değilsem kavuşmaya
Adım yâd edilir mi asırlar sonra da
İstanbul taşımada bu ağır yükü
Nice isimler, isimsizler yâd edilir semasında
Tarih tekerrür eder her bir âdemde
Âmin dendikçe yerin altından ve üstünden
Yükselir bir ses, bu hüzünler bitmez
Müslüman hüzünlü mütebessim bir varlıktır
Her Müslümanda bir parça hüzün vardır