Bir Nefesin Başı ve Sonu

Kuş avcıyı bahçede yaptığı bir sabah uçuşunda görmüştü ilk. Onu görmesiyle hayat yeni anlamlar kazandı, kalbi avcının kalbine demir attı. Uçuş rotası avcının evden çıkmasıyla başlayıp eve girmesiyle son buluyordu. Yüreği onu gördükçe yumuşuyor, kimselerin duymadığı güzellikte şarkılar söylemesine vesile oluyordu. Avcının onu duyup başını o yöne çevirdiğinin hayalini kurarak söylerdi şarkılarını. Avcı ise avına odaklanıp eve eli boş dönmemek üzere çıkardı yola. Ne yol kenarındaki yabani çiçekler, ne sakin akan nehir, ne pembeye boyanmış bulutlar ne de bir kuşun şarkısı ilgisini çekmez, dikkatini dağıtmazdı.

Böyle geçti günler, zamanla kuşun kalbi ağrımaya başladı, duyguları ağırlaştı. Şarkısına hüzün karıştı, duyanı ağlatan bulaşıcı bir hüzün. Daha alçaktan uçmaya başladı, biraz daha yakınlaşabilmek, sevgisini gösterebilmek için. Gün geçtikçe ufalanan kalbi böyle bir hüznü yaşamak için yaratılmamıştı. Sevmek güzel şey, ama sevilmemek ağır geldi bu kuşa.

Gün batımının yaklaştığı bir saatte avcıyı kendi avıymışcasına takip ediyordu kuş. O gün tek bir oku bile hedefine ulaşmamış eve eli boş dönmekteydi avcı. Morali bozuk, dikkati dağınıktı sonra bir kuş sesi duydu. Başını sesin geldiği yöne çevirince onca zaman sonra ilk kez göz göze geldiler. Kuşun yüreği göğsünden çıkacak gibi atmaya başladı aynı heyecanla avcı belindeki oklardan birine uzandı. Ok “elifin” cümle başına konulması gibi yay başına konuldu, derin bir nefesle çekildi ve bir duayla gitti hedefe. Bir nefesin başı ve sonu kadar sürdü bakışmaları. Ok, kuşu tam kalbinden vurdu. Avcı avucunun arasına aldığı kuşun hâlâ atmakta olan kalbine baktı, kavuşmuş olmanın verdiği heyecanla atıyordu o kalp. Beklediği gün sonunda gelmişti kuşun. Elif ve nefes ile başlayan cümle tamamlandı. Nefes bitti, o çok seven kalp sevdiğinin elinde son kez attı. O gün ikisinin de duaları kabul olmuştu. Evine dönerken manzaralı yoldan gitmeye karar verdi avcı, gün batımını izledi ve eve eli boş dönmediği için şükretti.