Aynaların Göstermediği Şeyler

Babannem’e ve yaralı kuşlara

 

İçinde akan nehri kovalayan

Yazdığın satırları büken, kalemini kıran

Göğsünde hep bir keşkeyle ahlar doğuran

Tozlu sandıkların içinden

En beklemediğin anda kapını çalıveren

Ölüm.

O eski teyp çalmıyor artık kulaklarımda

Yüklüklerin kokusu doldurmuyor odaları

Gönlüyle açıp elime verdiği yufkalar

Ben büyüdükçe un ufak oldu işte

Ne denilebilir?

Ölüm her evde aynıdır.

Biraz yorgun, biraz paslı, biraz acımasızdır.

 

Ruhum ve içindeki tortuları göstermeye

Hiçbir aynanın takati yok

Görülemez olan ne varsa hapsediyoruz kuytulara

Bir hayata sığdırılamayan her ne varsa

Bir kefene sığıyor

Ne beklenebilir?

Ölüm her evde biraz yakışıksızdır.