Alnındaki Kara Yazıyı Tırnaklarıyla Kazımayanlara

bu kelimeleri bu sefer doğuracağım

incir yaprağını emzirmek pahasına

ölü doğumlar yapmaktan

her gece yatağa bir cenin ruhuyla uzanmaktan

kendimi defediyorum

 

karnım kasıl kasım

feveranım, buhurum, ah Muhsin eğ başını

gir kanepenin yatağın arkasına

 

ıssızda kaldım

günaha batıyorum sana baktıkça

neden peygamberlik mühründen

bir damla dahi olsa balmumu damlamadı omuzlarıma

 

sesini sesimden yükseltmeden

konuşma hakkı tanıyorum sana

boz bulanık yaşamak hırkasını azat etsen,

ziyan bir düş uğruna

hatta güpegüz bir kuş uğruna

sen edison’un elinden çıkma bir ezber

ışığını söndürürdüm de

 

hiddetlenince

ne güzelmiş dudağının rengi Muhsin,

ne güzelmiş ağzındaki leke

 

bu gece sen ben açık perdeler

pervazda uzun beyaz kazan

soluğum kaynar ufkunda durmadan

göğsümün izi boydan boya süt,

ağzın gül,

yine de övgülerle eskitme gömleğimi

sen aydınlatırsın geceyi

 

kaldır alnının çatını, çık gölgeden sonra

Ah Muhsin

ışığından bir cüz bağışla bana.